MATYLDA
Wszyscy rodzimy się tak samo. Ale inny jest nasz los.
Jedni wyrosną na rzeźników, piekarzy lub kowali.
Inni będą dobrzy tylko w przyrządzaniu galaretki z proszku.
Każdy człowiek jest niepowtarzalną istotą, na dobre i na złe.
Większość rodziców uważa, że ich dzieci są ósmym cudem świata.
- Inni zachowują trzeźwy realizm. - Co za strata czasu!
- 9.25 dolara za kawałek mydła! - Musiałam się wykąpać.
5,000 dolarów! Nie zapłacę! I tak nie odbiorą mi dzieciaka!
- Tędy nie ma wyjazdu. - Zawróć.
Heniu!
Państwo Piołunowie mieszkali w uroczej dzielnicy.
Ale nie byli uroczymi ludźmi.
Won z ulicy, śmierdziele!
Piołunowie byli tak zajęci, że zapomnieli, iż mają córkę.
Gdyby poświęcilijej trochę uwagi, dostrzegliby, że jest niezwykła.
O rety! Matyldo! Popatrz, co narobiłaś!
Miałaś jeść ten szpinak!
Te dzieciaki!... Już lepiej hodować pomidory!
Kiedy Matylda miała dwa lata nauczyła się sama dbać o siebie.
Z upływem czasu, wyrobiła bie własny styl.
Każdego ranka, Brat Matyldy szedł do szkoły.
Tata do pracy, sprzedawać stare samochody za wysokie ceny.
A mama grać w bingo. - Zupa jest na kuchence...
Matylda zostawała sama.
Bardzo lubiła ć sama.
W wieku 4 lat, przeczytała te gazety, jakie były w domu.
Któregoś wieczoru poprosiła. o coś, czego bardzo pragnęła.
- Książka? Po co ci książka? - Żeby czytać.
Po co chcesz czytać, skoro jest telewizor?
- Z telewizji więcej się nauczysz. - Nie zasłaniaj.
Matylda wiedziała już, że różni się od reszty rodziny.
Zrozumiała, że gdy czegoś pragnie, musi to sama zdobyć.
Paluszki rybne są w mikrofalówce.
Następnego dnia, Matylda wyruszyła na poszukiwanie książki.
BIBLIOTEKA PUBLICZNA
- Gdzie są książki dla dzieci? - W tamtej sali.
- Czy mam ci jakąś wybrać? - Nie, dziękuję. Poradzę sobie.
Od tego dnia, Matylda codziennie szła do biblioteki.
Dosłownie pochłaniała książki.
Kiedy przeczytała pozycje dla dzieci zaczęła szukać innych.
Pani Phelps, która obserwowałają z podziwem,
udzieliła tyldzie kilku informacji.
Możesz mieć kartę biblioteczną, i wypożyczać książki do domu.
- Możesz wziąć tyle, ile chcesz. - To byłoby wspaniale.
Bystry umysł Matyldy rozwijał się karmiony mądrością autorów,
którzy puścili swe dzieła na fale ludzkiej myśli jak okręty na wodę.
Książki dawały jej pocieszenie. Nie czuła się już samotna.
Przyszły jakieś paczki?
- A to skąd? - Z biblioteki.
- Z biblioteki? Masz dopiero 4 lata! - Mam 6!
Powinnaś więc chodzić do szkoły.
Miałam zacząć już we wrześniu Nie słuchałeś mnie.
Wstawaj.
Daj mi tę książkę!
- Ile lat ma Matylda? - Cztery.
- Mam 6. Urodziny były w sierpniu. - Kłamiesz.
- Chcę iść do szkoły. - A kto będzie odbierał przesyłki?
Nie możemy zostawiać tak cennych rzeczy pod drzwiami.
- Z nią jest coś nie tak. - Mnie to mówisz?
Stuknięta! Poczęstuj się. Weź jeszcze!
Stuknięta!
Matylda marzyła o przyjacielu, podobnym do bohaterów z książek.
Zrozumiała jednak że mówiące smoki i księżniczki
istnieją jedynie w bajkach.
Wkrótce miała odkryć, że sama dysponuje niezwykłą mocą.
Jestem wielki! Wspaniały! Michał, papier i ołówek!
- Sprzedaliśmy jakieś samochodziki? - Sprzedaliśmy!
- Kupisz mi nowy telewizor? - Jasne!
Kiedyś przejmiesz rodzinny interes. Pisz...
Pierwszy wóz kosztował 320 dolarów. Sprzedałem go za 1158 dolarów.
Drugi kupiłem za 512 dolców. Sprzedałem go za 2269!
- Nie tak szybko. - Pisz. Za trzeci dałem 68 dolarów.
Opyliłem go za 999. Czwarty samochód kosztował 1100.
Poszedł za 7839 zielonych amerykańskich dolców!
- Ile zarobiłem? - 10,265 dolarów.
Sprawdź, jak nie wierzysz.
- Widziałaś kartkę. - Z tej odległości?
Nie bądź taka mądra...
- Bo spotka cię kara. - Za to, że jestem mądra?
Kiedy człowiek zrobi coś źle musi zostać ukarany.
- Człowiek? - Wstawaj!
Henryk nieświadomie poddał córce pewną odkrywczą myśl.
Chciał powiedzieć "dziecko". Zamiast tego, powiedział "człowiek".
Wten sposób doszła do wniosku, że dzieci mogą karać rodziców.
oczywiście jeśli ci na to zasłużą...
WODA UTLENIONA
Michał! Chodź do mnie!
- Co? - Zabieram cię dzisiaj do pracy.
- Nie wiem. Jak chcesz... - Wygląd jest bardzo ważny.
Oni kupują nie samochody, ale mnie. Jestem dumny z mojego wyglądu.
Pomada na włosach, ogolona twarz... Przygotuj się na ważną lekcję.
Co minuta rodzi się frajer. A my wycyckamy ich ze wszystkiego.
- Daj mi ciastka. - Masz.
W porządku, chłopcze! Mój następca! Dzisiaj wydrylujemy klientów.
Na co tak patrzysz?
- Gdzie moje śniadanie, Bączku? - Proszę, słoneczko...
Żuczku, Co zrobiłeś z włosami?
Z włosami?
Dawaj to! Wsiadajcie.
Do środka.
Ciemne interesy, takie jak kupowanie kradzionych części.
Zwłaszcza, kiedy do akcji wkracza FBI.
- 9:17. Podejrzany opuszcza dom. - 9:18.
Jest 9:17.
- Pewnego dnia to wszystko będzie twoje. - To?
Widzisz tego grata? Dałem za niego 100 dolarów.Ponad 19,000 kilometrów
Skrzynia biegów wysiadła, zderzaki odpadają...
Wiecie, co z nim zrobię? Sprzedam!
Zderzaki należałoby przyspawać, ale to wymaga czasu i pieniędzy.
Zamiast tego użyjemy Super Super Kleju.
- Dalej, przyłóżcie to. - Nie odpadnie?
- To chyba niebezpieczne? - Nie dla mnie. Skrzynia biegów!
Dzięki trocinom silnik będzie pruł jak złoto, przez pierwsze kilometry.
- Tatusiu, to oszustwo. - Uczciwością nikt się nie wzbogacił.
20 lat temu licznik Cofało się ręcznie.
Ale kontrolerzy chcą być cwańsi od amerykańskich biznesmenów.
Jeśli puścisz ją w przeciwnym kierunku, licznik się cofa.
Super!
- Tato, jesteś oszustem. - Co?
- To nielegalne. - Kręć dalej.
- TY zarabiasz na życie? - Nie potrzebują dobrych samochodów?
Nie możesz sprzedawać sprawnych wozów?
Ja jestem mądry, a ty głupia. Ja mam rację, nie ty!
I nic na to nie poradzisz.
Heniu! Wygrałam! Trafiłam podwójne bingo!
Zabieram was do Cafe Le Ritz!
Pokaż forsę!
Masz okropne włosy! Mam nadzieję, że cię wpuszczą.
- Tatusiu, twój kapelusz. - Wsiadajcie.
- Ile? - To moja sprawa.
- Ty nas nigdzie nas nie zabierasz. - Wziąłem was do The Flipper.
- Znalazłaś grzebień w zupie. - Ach tak! Miła knajpka.
- Tędy, proszę. - Heniu, zdejmij kapelusz.
- Nie mogę. - Nie będziesz siedzieć w kapeluszu.
- Nie mogę go zdjąć. - Nikogo nie obchodzą twoje włosy.
Nie chce mi zejść z głowy.
Zaraz go ściągnę.
Chyba spuchła ci głowa.
- Ciągniesz razem ze skórą! - Nie bądź dzieckiem!
- Nitki przyczepiły się do głowy! - Co to miało znaczyć?
Nie pozwolę z siebie kpić! Żądam szacunku!
Nie rozumiem tylko dlaczego przykleiłeś ten kapelusz, Heniu.
Nie przykleiłem go! Nitki splątały się z włosami!
Jeszcze chwila, kochanie! Już schodzi.
O Boże!
Od tej chwili, moja rodzina będzie robić to, co powiem i kiedy powiem!
Kapelusz.
Teraz jemy kolację i oglądamy telewizję.
Jesteście gotowi na nasz program "Lepkie Rączki"?
Zgaś lampę.
Wyjaśnię teraz zasady gry tym idiotom, którzy ich nie znają.
Każda prawidłowa odpowiedź, tojeden krok do kabiny z forsą!
Pieniądze, które przykleją się do ciebie, zabierzesz do domu!
- Cześć, tato. - Należysz do tej rodziny?
Słuchaj. Czy należysz do rodziny?
Co za chałę czytasz?
To jest piękne. "Moby Dick", Hermana Melville'a.
Moby co? To zwykły śmieć!
- To książka z biblioteki! - Mam dość tego twojego czytania!
Nazywasz się Piołun! Zachowuj się, tak jak my! Oglądaj telewizję!
Zacznij się lenić i zbieraj pieniądze.
Klejmy się!
- To nie ja. - Jasne, że nie, mała zgago!
- Mówiłam, że to tani telewizor. - Nie tani, tylko kradziony.
Zapalcie światło!
Czary, czy zbieg okoliczności?
Używamy tylko niewielkiej części naszego mózgu.
Wydarzenia następnych dni pozwoliły Matyldzie odkryć jej moc.
- Potrzebny mi samochód. - Tak jest. Witam w firmie Piołuna.
- Henryk Piołun, założyciel firmy. - Agata Pałka, dyrektorka szkoły.
To ma być mocny wóz, bo jestem mocną kobietą.
W mojej szkole panuje dyscyplina. "Korzystajcie z rózgi, bijcie dzieci".
Ma pan bachory?
- Syna, Michała i córkę - utrapienie - Każde z nich to utrapienie
- Ja nigdy nie byłam dzieckiem - To będzie świetny interes.
Mam nadzieję.
Dziękuję. Miłej jazdy.
Ej, ty!. Idziesz do szkoły.
Tam cię nauczą wszystkiego czego trzeba.
Matylda zawsze chciała chodzić do szkoły.
Próbowała sobie wyobrazić jak będzie wyglądało to nowe miejsce.
Marzył jej się wielki budynek, otoczony drzewami i kwiatami.
Budynek był. Dzieci też!
Wygląd szkoły nie raził jej, była szczęśliwa, że tam poszła.
W końcu lepsza taka szkoła niż żadna. Prawda?
Ty... do kozy.
Jesteś za mała. Masz szybciej rosnąć!
Głowa do góry! Ramiona do tyłu!
- Przepraszam. - Lepiej być tu, niż tam.
- To moja nauczycielka? - Nie. To dyrektorka.
Lubi sprawdzać, czy ktoś się tu nie ukrywa.
- Nazywam się Matylda. - Lawenda.
- A ja Hortensja. - Naprawdę bije dzieci?
Nie. Robi gorsze rzeczy. Tak jak wczoraj. W 2-giej klasie.
Co tydzień przychodzi i pokazuje profesorom jak postępować z dziećmi.
- Julek zjadł dwa MM-ki. - Przyłapała go?
Jasne!
- Nic mu się nie stało? - Żyje, jeśli o to ci chodzi.
Była w drużynie olimpijskiej. Pchała kulą i rzucała młotem.
Przez cały czas jest taka?
- To lepsze niż Dusidło. - Dusidło?
To mała komórka, w środku pełno poszczerbionych, cieknących rur.
W ścianach tkwią ostre gwoździe.
Właź, ty zgniła kreaturo!
Siedziałam tam dwa razy.
- Powiedziałaś rodzicom? - A twoi by w to uwierzyli?
Musisz słuchać panny Pałki.
O nie! Idzie tu!
A! Świeża krew!
- Amanda Thripp. - Tak, proszę pani.
Co ci wisi... nad uszami?
- Mysie ogonki? - A jesteś myszą?
- Nie, proszę pani. - Czy prowadzę szkołę dla myszy?
- Mamusia uważa, że są ładne. - Twoja mamusia jest idiotką!
- Masz je ściąć, albo... - Ale...
Ale? Powiedziałaś "ale"?
- Rzut młotem. - Na pewno.
Ja ci dam "ale".
- Dobry rzut! - Wspaniały zamach!
Przeleci ogrodzenie?
Marsz do klas, zanim wrzucę wszystkich do Dusidła.
- Lawendo, jaka jest moja pani? - Biegiem! Biegiem!
Szybciej! Do klas!
Panna Miodek, nauczycielka Matyldy, byłajedną z tych osób,
które szanują każde dziecko bez względu na to, jakie jest.
- Zerwałam je dla pani. - Jakie ładne. Dziękuję, Amando.
Mamy w klasie nową uczennicę.
To jest Matylda Piołun. Będziesz siedziała z Lawendą.
Wiecie, jaki okropny jest pierwszy dzień, więc bądźcie mili dla Matyldy.
Czy możesz podać jej książkę? Siadaj, proszę.
Panna Miodek była świetną nauczycielką.
Jej życie nie było bajeczne. Ukrywała mroczną tajemnicę.
Było to dla niej bolesne, ale nie przeszkadzało w nauczaniu dzieci.
Nie mogłaś lepiej trafić. Będziemy powtarzać, czego się nauczyliśmy.
Jeśli znasz odpowiedź, podnieś rękę.
Uczyliśmy się tabliczki mnożenia Kto nam ją przypomni?
Spróbujmy razem.
- 2 razy 4 to? - 8.
- 2 razy 6 to? - 12.
- 2 razy 9 równa się? - 18.
Niedługo nauczycie się całej, obojętne czy to 2 razy 7...
- 14. - Czy 13 razy 379.
4927.
- Słucham? - Taka jest odpowiedź.
13 razy 379 równa się 4927.
- Zgadza się. - O rety...
- Potrafisz mnożyć tak duże liczby? - Czytałam książkę o matematyce.
- Lubisz czytać? - Uwielbiam.
- Jakie książki? - Czytałam Darola Kikensa.
Karola Dickensa. Mogłabym go czytać cały dzień.
Ja też.
Otwórzcie ćwiczenia. Rozdział trzeci.
Zaraz wrócę.
Mam cię. Leżysz i kwiczysz.
Wlazł.
Prawie trafiony.
Miło cię widzieć.
Czas na kolejną uroczą rozmówkę?
Chodzi o tę nową uczennicę, Matyldę Piołun.
Jej ojciec mówił, że to zakała.
Wrzód. Pryszcz. Złośliwy nowotwór.
- To urocza i inteligentna osoba. - lnteligentna?
- Potrafi mnożyć duże liczby. - Kalkulator też.
Myślę, że czułaby się lepiej w starszej, zaawansowanej klasie.
Nie radzisz sobie z tą żmiją, więc chcesz się jej pozbyć.
- Nie... - Typowe leniwe tchórzostwo!
Odległość rzutu zależy od wysiłku włożonego w trening.
Jeśli nie radzisz sobie ze szczeniarą, zamknę ją w Dusidle!
- Zrozumiano? - Tak jest.
Robię to wszystko dla twojego dobra.
I dla dobra tych zepsutych dzieciaków!
- Mamo, wróciłam. - Jak było w szkole?
- Dostałam zadania z szóstej klasy. - Poczekaj chwilę.
- Nie widzisz, że rozmawiam? - Pytałaś jak było w szkole.
- Dziecko nie było jego. - Było wspaniale.
- Niemożliwe. Muszą być sztuczne. - Dyrektorka jest szalona.
- Przerzuciła dziewczynkę za płot. - Ty też powinnaś zrobić sobie wosk.
Mam cudowną nauczycielkę.
Moje są nieznośne. 6 godzin w szkole to za mało.
Stanowczo.
Ciach go w brzuch. Teraz w szczenę. Burns pada.
Na szczęście gong.
- Przesyłka o tej godzinie? - Kto tam.
- Dobry wieczór. - Nie dajemy pieniędzy ani ciuchów.
Jestem Winia Miodek. Nauczycielka Matyldy.
Co znowu zmajstrowała? Ty! Marsz do swojego pokoju!
- Teraz to pani problem. - Nie ma żadnego problemu.
To żegnam. Oglądamy telewizję.
Jeśli telewizja jest ważniejsza od Matyldy to nie powinieneś być ojcem.
Proszę wyłączyć odbiornik i posłuchać.
Niech pani wchodzi. Miejmy to już za sobą. Żonie się to nie spodoba.
- Drzwi. - Kto to?
Jakaś nauczycielka.
- Dlaczego to robicie? - Czego pani chce?
- Matylda ma niezwykły umysł. - Pewnie. Przynieś piwo.
- Wybitne zdolności matematyczne. - Piwa?
Nie, dziękuję. Zna materiał który ja przerabiałam na studiach.
Studia!
Gdyby uczyła się indywidualnie, za kilka lat mogłaby studiować.
Dziewczyna daleko nie zajdzie, jak będzie za mądra.
Porównaj siebie i mnie. Ty wybrałaś książki, ja prezencję.
Mam piękny dom i męża. Ty uczysz dzieci literek.
Matylda miałaby iść na studia?
Ja nie byłem na studiach. I nie znam nikogo, kto był.
Banda hippisów i gównojadów.
Proszę się nie naśmiewać z wykształconych ludzi.
Jeśli będzie pan chory pański lekarz będzie musiał być po studiach.
Gdyby został pan oskarżony pański obrońca też byłby po studiach.
Oskarżony przez kogo? Z kim pani rozmawiała?
Z nikim.
Wydaje mi się że się nie rozumiemy. Prawda?
Przepraszam, że zakłóciłam państwa spokój.
Moglibyśmy ją oskarżyć że przerwała nam oglądanie.
- Dlaczego on stoi na środku? - Bo już po wszystkim.
- Dziękuję. - Do zobaczenia jutro.
- Kto wygrał? - Nie wiem. Wyłączyłeś telewizor.
Wszyscy uczniowie mają się natychmiast zebrać w auli!
Siadać!
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Brzuś Truchcik.
Brzusiu, zechcesz przyjść tutaj?
On mieszka obok mnie.
Ten chłopiec, Brzuś Truchcik, wyrachowany, podły złodziejaszek.
- Jesteś urodzonym kryminalistą. - O czym pani mówi?
Tort czekoladowy.
Może zaprzeczysz?
Przyznaj się!
- Nie pamiętam jakie torty jadłem. - Ten był mój.
- To było najlepsze ciasto na świecie. - Moja mama robi lepsze.
Skąd możesz wiedzieć jeśli go nie zjadłeś?
Siadaj.
Bardzo proszę. Pachnie czekoladą, no nie?
Jedz!
Nie chcę. Dziękuję.
Jedz!
Nie jedz.
- Nie dałaby mu tortu. - Jest zatruty.
- Chyba ci smakowało. - Tak, proszę pani.
- To dostaniesz więcej. - Nie, dziękuję.
Ranisz uczucia kucharki.
Upiekła go specjalnie dla ciebie.
Włożyła w ten tort całe swoje serce.
Nie pozwolę ci odejść dopóki nie zjesz wszystkiego!
- Do zobaczenia na lunchu. - Dziękuję.
Chciałeś tortu, dostałeś tort. Jedz!
Biedny Brzuś.
Będzie rzygał.
- Nie widzę. Zwymiotuje? - Na pewno.
- Brzuś kiepsko wygląda. - Podda się?
Uda ci się, Brzusiu!
Dasz sobie radę!
Dalej Brzusiu!
Cisza!
Dosyć! Cisza!
Wszyscy zostaną po lekcjach na pięć godzin!
Komu się nie podoba pójdzie prosto do Dusidła. Razem!
Obowiązuje kod R Mamy ptaszka.
- Gdzie byłaś? - Dyrektorka nas zatrzymała.
Kłamiesz! Paczki były pod drzwiami bo ciebie nie było w domu.
Zamawiasz tyle rzeczy z katalogów a ja nic nie dostaję!
To części samochodowe. Interes.
- Czemu nie przesyłają ich do nas? - Gliniarze ją obserwują.
Gliny obserwują dom.
- Teraz też tu są. - To sprzedawcy motorówek.
- Mili faceci. - Gliniarze.
Motorówki? Tu nie ma żadnych jezior.
- Niektórzy wyjeżdżają na weekendy. - A niektórzy są gliniarzami.
Ci nie są! Marsz do łóżka, kłamczucho!
Ponieważ FBI obserwowało ojca, a panna Pałka terroryzowała szkołę,
- Matylda rzadko miała okazję do beztroskiej zabawy.
Żaba! Żaba! Żaba!
- Co to jest, Lawendo? - Żaba!
- Salamandra. - Kameleon.
"Przedstawiciel ziemnowodnych płazów ogoniastych".
"Niektóre są jaskrawo ubarwione i wydzielają drażniącą substancję".
Co za rzęch!
To Piołun! Wcisnął mi takiego grata!
Posiedzisz w Dusidle! Dostaniesz nauczkę!
Myślicie z ojcem, że możecie robić ze mnie idiotkę!
- Nie jestem taka, jak on! - Jesteś wykapanym tatusiem!
Niedaleko pada jabłko od jabłoni!
- Panno Miodek! - Pani dyrektor poprowadzi lekcję.
Zaraz tu będzie!
Czy woda w dzbanku jest zimna? Zasłońcie rybki!
Schowajcie rysunki.
Wiele wspaniałych pomysłów wymaga długiego planowania.
Czasami, pojawiają się zupełnie niespodziewanie.
Przypominam wam po raz ostatni. Nie odzywajcie się nie pytani.
- Nie uśmiechajcie się. - W ogóle nie oddychajcie.
Dzień dobry pani dyrektor.
Siadać!
Sio.
Nie rozumiem, dlaczego dzieci są tak obrzydliwe.
Przypominają robactwo.
Które należałoby wytępić.
Idealna szkoła to taka w której w ogóle nie ma dzieci.
Zgadza się pani?
Ty! Na środek!
Nic ci nie jest?
Kiedy następnym razem każę ci opróżnić kieszenie, rób to szybciej!
To była chyba najbardziej interesująca rzecz, jaką zrobiłaś.
Siadaj wstrętny pasożycie!
Wstań!
- Umiesz literować? - Potrafię słowo "trudność".
- Nie potrafisz. - Pani nauczyła nas wierszyka.
Jakie to słodkie. Co to za wierszyk?
Pani TE, Pani ER, Panie U, DE, N
Pani O, Pani Ś, Pani Ć - TRUDNOŚĆ.
Czemu te kobiety są zamężne? Masz ich uczyć literowania, nie poezji!
Dlaczego te bachory tak długo rosną?
Robią to specjalnie, żeby mnie zdenerwować.
Co was tak śmieszy?
Mówcie! Ja też czasem lubię posłuchać czegoś wesołego.
To wąż!
Wąż!
Ktoś z was próbował mnie otruć. Kto?
Matylda! Wiedziałam.
- To nie jest wąż. To traszka. - Coś ty powiedziała?
- To jest traszka, proszę pani. - Wstawaj! To twoja sprawka.
- Nie, proszę pani. - Masz jakichś wspólników?
- Nie zrobiłam tego! - Chciałaś się na mnie zemścić?
- Teraz ja się zemszczę. - Za co, proszę pani?
- Za tę traszkę, mała glizdo! - Ja tego nie zrobiłam!
Jestem większa od ciebie I to ja mam rację, nie ty.
Nic na to nie poradzisz. Jesteś kłamczuchą i paskudztwem.
Twój ojciec to oszust! Jesteście najgorszymi kanaliami w historii!
Może się mylę? Nie, ja się nigdy nie mylę.
W tej klasie, w tej szkole, ja jestem Bogiem.
- Ty to zrobiłaś! - Nawet się nie poruszyłam!
- To twoja sprawka. - Cały czas siedziała na miejscu.
Będę was obserwować. Wszystkich.
Gdy skręcacie za róg, gdy wkładacie swoje śmierdzące płaszcze.
Kiedy idziecie na lunch. Będę was obserwować. Wszystkich.
A szczególnie ciebie!
- Dzięki, że nic nie powiedziałaś. - Jesteśmy przyjaciółkami.
Nieźle tańczyła.
Posprzątam ten bałagan. Zaraz przyjdę.
- Proszę pani... - Słucham, Matyldo?
- To ja zrobiłam. - Co?
- Przewróciłam szklankę. - Nie denerwuj się z jej powodu.
- To był przypadek. - Zrobiłam to oczami.Proszę spojrzeć.
To cudownie, że czujesz się silna. Niewielu ludzi zna to uczucie.
Dalej. Przewróć się.
- Przewróć się. - Już dobrze. Matyldo.
- Naprawdę to zrobiłam proszę pani. - Czasem potrafisz coś zrobić.
Ale kiedy chcesz się pochwalić, nie wychodzi ci.
- A może coś się stłukło... - To nie tak.
Nie wiem. Może jestem zmęczona.
- Chciałabyś mnie odwiedzić? - Bardzo.
Dobrze.
Kiedy się czemuś przypatruję czuję, jak pojawia się we mnie moc.
Mogłabym zrobić prawie wszystko.
- Wierzy mi pani. Prawda? - TY musisz w to wierzyć.
Wierzyć całym sercem.
Tam mieszka pani Pałka.
- Po co jej huśtawka? - Kiedyś tu mieszkała dziewczynka.
Była bardzo szczęśliwa. Ale kiedy miała dwa lata, umarła jej mama.
Jej ojciec był lekarzem. Potrzebował kogoś, kto zająłby się domem.
Poprosił przyrodnią siostrę żony żeby u nich zamieszkała.
Ciotka była złym człowiekiem i okropnie traktowała dziewczynkę.
- To pani Pałka? - Tak.
- Kiedy umarł ojciec dziewczynki. - Jak on umarł?
- Policja stwierdziła samobójstwo. - Dlaczego miałby to zrobić?
Tego nikt nie wie.
Koniec opowieści jest weselszy. Dziewczynka znalazła domek.
Wynajęła za 50 dolarów miesięcznie Posadziła kwiaty w ogrodzie.
- Wyprowadziła się od ciotki. - Na swoje szczęście.
- Wiesz dlaczego to opowiedziałam? - Nie.
Twoja rodzina cię nie docenia. Któregoś dnia wszystko się zmieni.
- A może wypijesz ze mną herbatę? - Bardzo proszę.
- To domek z pani opowieści. - Tak.
To pani była tą dziewczynką!
- Ja... Nie! - Tak.
Ciotka Agata.
Kiedy opuściłam jej dom, zostawiłam tam swoje skarby.
- Skarby? - Fotografie taty i mamy.
I piękną lalkę, którą dała mi mama. Miała na imię Lissi.
- Mleka? - Bardzo proszę.
Dlaczego pani nie wyjechała?
Myślałam o tym, ale nie mogłam zostawić dzieci.
- Gdyby nie praca, byłabym nikim. - Jest pani bardzo odważna.
- Nie tak odważna, jak ty. - Myślałam, że dorośli się nie boją.
Wszyscy się boją, tak samo jak dzieci.
Ciekawe czego boi się pani Pałka.
Idzie tu!
- Kula. Młot. - Oszczep.
Psik! Psik! Psik!.
- Boi się kotów? - Czarnych kotów. Jest przesądna.
- Biedny kiciuś. - Nic mu nie jest.
- Odzyskajmy pani skarby. - Nie!
Poszła sobie! Chodźmy!
Matyldo!
Proszę pani!
Ruszaj się ty kupo złomu! Jedź, piekielny gracie...
Mój dom!
O Boże!
- Tu wisiał portret mojego ojca. - Artysta musiał być odważny.
Naprawdę.
Powinnyśmy iść... Pudełko na czekoladki.
Po kolacji tato przekrajał czekoladkę na pół.
I dawał mi większą część.
Kiedy umarł, nie mogłam podkraść nawet jednej.
Ciotka brała czekoladkę i mówiła:
To za dobre dla dzieci!
Proszę wziąć.
Nie. Zauważy.
- A gdzie lalka? - Na górze.
Matyldo...
To mój pokój.
- To mój tato. - Jak miał na imię?
Magnus. Nazywałam go Król Magnus. A on nazywał mnie Pszczółką.
- Nie wierzę, że się zabił. - Ja też nie.
Czy to Lissi?
Piołun!
Przeklęty sprzedawco zepsutych samochodów! Słuchaj mnie!
Wiem, co oznacza "Reklamacji nie przyjmujemy". Podam cię do sądu!
Spalę twoją budę! A tego grata wepchnę ci do gardła!
Zrobię z ciebie mokrą plamę! Co?
Idziemy.
- Musimy się ukryć? - Wyjdziemy tylnymi drzwiami.
Odwrócę jej uwagę.
Kto jest w moim domu?
Wyjdź i walcz jak mężczyzna!
Hej!
Wychodź.
Tędy.
Zapolujemy na szczury.
O mój Boże.
Jak mi bije serce. Przyznaj że bardziej nigdy się nie bałaś?
Nie powinna tak traktować ludzi. Ktoś musi dać jej nauczkę.
Kiedy wyjdzie, wrócimy po lalkę.
- Co? - Żartowałam.
Chodź tutaj.
Obiecaj mi, że nigdy nie wejdziesz do tego domu.
- Obiecuję. - Dobrze. Chodźmy.
Przyniósł do domu dwa tysiące dolarów i rzucił je w powietrze.
Tarzaliśmy się w forsie, jak w tym programie "Lepkie rączki"!
- Lubisz ten program? - Uwielbiam go.
Ma konta we wszystkich okolicznych bankach. A mnie nie daje grosika.
- Matyldo, to są Bob i Bill. - Gliniarze.
- Sprzedawcy motorówek. - Koteczku! Umieram z głodu!
- Cześć Heniu. - Kto to?
Co to jest? Jakaś imprezka?
- Uprawiacie surfing? - To gliny, tato.
- Nie byłby pan zainteresowany? - Wynocha.
Nie zabronisz mi spotykać się z ludźmi!
Muszę z kimś rozmawiać oprócz swoich dzieciaków.
Mąż ma prawo wrócić do domu i zastać obiad na stole!
- Tato. Krzycz na mnie. - Zamknij się, i zostaw nas samych!
- Krzycz! - Zaraz spiorę ci tyłek!
Żądam szacunku! Dostaniesz lanie że się nie pozbierasz!
Ja tu rządzę!
Żadne dziecko nie lubi, by na nie krzyczano.
- odnalazła klucz do swej mocy.
Aby z niej korzystać, musiała tylko ćwiczyć.
Zachowywać się jak Piołunowie! Co z tobą? Głupia jesteś?
Z nią jest coś nie tak.
Jeżeli należysz do rodziny Piołunów zacznij zachowywać się jak oni!
To była jedna z moich ulubionych piosenek, zadedykowana dla was.
Muzyka poprawi wam humor...
- Nie musimy mieć nakazu? - Nie. Gość jest trafiony.
Pokażemy taśmę w sądzie.
A może teraz ja pobawię się trochę kamerą?
Wiesz, jak ona działa? Umiesz uregulować ostrość?
- Potrafisz nastawić wizjer? - Dam sobie radę.
Teraz moja kolej.
- Zaraz ją upuścisz. - Nie upuszczę.
Możecie mieć spore kłopoty.
To ta nieletnia.
- Nie powinnaś być w szkole? - Rozumiem, że macie nakaz rewizji.
Jeśli nie, możecie stracić pracę lub nawet iść do więzienia.
To twój stary pójdzie do więzienia. A wiesz, co się stanie z tobą?
- Pójdziesz do sierocińca. - Możemy ci załatwić w miarę niezły.
Lepsze jedzenie... mniejsze karaluchy. Co ty na to?
Zaraz przejedziecie znak stopu.
Matylda zyskała dla ojca trochę czasu.
Ale teraz miała twardszy orzech do zgryzienia. Znacznie twardszy
- Stuknięta. Dokąd idziesz? - Wychodzę.
Zjedz marchewkę.
Przeżuwaj jedzenie!
Posiadanie mocy nie jest tak ważne, jak umiejętność korzystania z niej.
To, co chciała zrobić Matylda było prawdziwym bohaterstwem.
Chodź do mnie!
Chodź Lissi!
Proszę, chodź.
Zostaw mnie w spokoju!
Magnus!
Proszę pani! Nie uwierzy pani, co przyniosłam!
Mam także to. Swoją zjadłam wczoraj.
Dziś mam lekcję w twojej klasie.
Panna Miodek była zdenerwowana, ale Matylda miała plan.
- Ona jest naprawdę wściekła. - Jak ojciec na panią wołał?
- Koliberku? - Pszczółko.
- Wie, że lalka zniknęła. - Czy mówił na nią "Pałka"?
- Nie, Agata. - Ona nazywała go Magnusem, prawda?
Może dałabym radę zwrócić lalkę. Chyba nie.
Proszę się uspokoić. Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
- Obiecywałaś, że tam nie pójdziesz. - Byłam na dachu garażu.
- Użyłam swojej mocy. - W porządku. Muszę to przemyśleć.
Mocy?
Umiem jej używać. Proszę spojrzeć.
Koniec z Grzeczną, Małą Dziewczynką.
Wszyscy do środka! Prędko! Biegiem!
Ustawić się pod ścianą!
Wody!
Żadnych traszek!
Razem. Ruszać się!
Dzisiaj ja poprowadzę waszą lekcję.
Czasem w życiu zdarzają się straszne i niewyjaśnione rzeczy.
Wystawiają na próbę nasz charakter.
Ja jestem twarda.
Ustawić się w szeregu!
Wyrównać!
Pewnie się zastanawiacie o czym mówię.
W moim domu było dziecko.
Nie wiem jak, kiedy ani dlaczego przyszło.
- Czy mogę...? - Nie możesz.
Wiem, że to BYŁO dziecko.
Wiecie, że nielegalne wejście do czyjegoś domu jest karalne?
Tak, proszę pani.
Wciągnąć brzuchy! Ramiona do tyłu!
Czy ktoś z was to rozpoznaje?
Zagramy sobie w grę.
Kto nosił wczoraj śliczną czerwoną wstążeczkę -
- a dziś nie ma jej we włosach?
Do kogo należy ta paskudna wstążka?
Zatroszczę się o to, żeby ten zdegenerowany liliput -
- do którego należy wstążka nigdy już nie ujrzał światła dziennego!
To ja byłam w pani domu.
Już raz złamałam ci rękę. Mogę to zrobić ponownie.
Nie mam już siedmiu lat, ciociu Pałko.
Zamknij buzię!
Zamknę cię w takim miejscu gdzie nikt już cię nie znajdzie.
Patrzcie!
Kreda!
"Agato..."
"To ja, Magnus".
"Oddaj mojej małej Pszczółce...
... jej dom i pieniądze".
"Potem wynoś się z miasta. Jeśli nie, dopadnę cię".
"I zniszczę, jak ty zniszczyłaś mnie".
"Obiecuję".
Proszę nim nie rzucać.
Lawendo!
Dyrektorka!
Patrzcie!
Puść.
- Nie wiedziałam, że to potrafię. - Całkiem nieźle.
Pani Pałka zniknęła, i nikt więcej jej już nie widział, -
- ani o niej nie słyszał.
Panna Miodek przeprowadziła. do swojego domu,
Wie pani, że serce myszy bije 650 razy na minutę?
- Skąd to wiesz? - Z książki.
Bije tak szybko, że dźwięk przypomina mruczenie.
Ej, ty!
Wyjeżdżamy. Rusz się.
- Ciastka zabierzemy ze sobą - Chciałabym ją odprowadzić.
- Przenosimy się na wyspę Guam. - Guam?
- Tata zwinął interes. - Ja nie chcę!
- Tam stale będą wakacje! - Musimy szybko jechać na lotnisko.
Chcę zostać tutaj! Niech pani coś zrobi.
- Właź do wozu, Melinda! - Matylda! Chcę zostać tutaj!
Myślisz, że ona chce takiego nieposłusznego bachora?
Matylda jest cudowna. Kocham ją.
- Proszę mnie adoptować! - Nie mam na to czasu.
- Mam dokumenty adopcyjne. - Co?
- Skąd je wzięłaś? - Z książki w bibliotece.
Słyszysz, Heniu?
- Wystarczy podpisać. - Znów będę jedynakiem!
Nie mogę myśleć przez te syreny!
Co ty na to, Pączuszku?
Jesteś naszą jedyną córką. Ale nigdy cię nie rozumiałam.
Kto ma długopis?
- Proszę. - Dzięki.
Była to chyba pierwsza dobra rzecz, jaką zrobili dla Matyldy.
Jeszcze tutaj.
Chodźcie. Dość tego.
- Nie będziecie chciały od nas forsy? - Nie. Mamy wszystko.
Jedziemy.
Piołunowie odjechali w siną dal. I nagle wszystko,
zmieniło się na lepsze.
Panna Miodek została dyrektorką szkoły.
A Matylda ku swemu zdziwieniu, odkryła, że życie może być zabawne.
Postanowiła niego korzystać jak to tylko możliwe.
W końcu była mądrą dziewczynką.
Matylda i panna Miodek nareszcie miały to, czego zawsze pragnęły:
Kochającą się rodzinę.
Matyldajuż nigdy nie musiała korzystać ze swojej mocy.
No, prawie nigdy.
"Zwą mnie Ismael".
"Wiele lat temu, nieważne, ile..."